لطف ورأفت نسبت به فرقهء ناجيهء اثنا عشريه امثال اين هرزه‌ها را بر زبان بزرگان وارباب صحاح سنّيان جارى مىسازد كه نظر به تلبيس شيطان صفتان ؛ راه حق بر طالبان آن پوشيده نماند ، واتمام حجّت نمايد بر كسانى كه به جهت دو روزهء دنياى غدّار در طريقِ افتتان وامتحان ، كج رفتار مىشوند . و ديگر حكمت بالغهء الهيّه چنان اقتضا كرده كه دروغگوى را رسوا كند و به نحوى دروغ بر زبانش جارى شود كه به اندك تأمّل صادقى كذبش ظاهر گردد ، تا آنكه راه حق مسدود نگردد واغراء به جهل وقبيح لازم نيايد ، نمى بينى كه حديث گذشته را به اين نحو وضع كرده‌اند كه به صيغهء ماضى حضرت گفت : « عمر به هيچ راهى نرفت مگر آنكه شيطان به راه ديگر رفت « 1 » » ؟ وحال آنكه عمر قريب به چهل سال در وادى كفر وضلالت حيران وهم عنان شيطان بود « 2 » ، و اگر - خداى نخواسته - واضعين اين حديث عبارات را به لفظ مضارع وضع مىكردند كذب آن خبر در بادىء نظر ظاهر نمىگشت فاعتبروا يا اولى الابصار فإنّ العزّة للَّه ولرسوله وللمؤمنين « 3 » .

--> ( 1 ) - صحيح بخارى : 5 / 13 ، صحيح مسلم : 4 / 1863 حديث 22 . ( 2 ) - اسد الغابة : 4 / 53 ، 77 ، 78 . ( 3 ) - يعنى : اى صاحبان بصيرت ! پند گيريد ، زيرا عزّت از آن خدا وپيامبر او و مؤمنين است .